۱۳۸۸ اردیبهشت ۲۹, سه‌شنبه

ظرافت کلام عرب

ظرافت کلام عرب


شیخ سعدی رحمت الله علیه می فرمایند : جهت انجام نماز وارد مسجدی شدم دیدم مردم در حال نماز هستند و سگی در محراب بسته و سر و صدا و پارس می کند. تعجب کردم . بعد از نماز به نزد پیش نماز مسجد رفتم و در مورد سگ سوال کردم . با عصبانیت گفت : مگر حدیث پیامبر را ندیدی ؟ گفتم : کدام حدیث ؟ امام مسجد گفت : حدیث پیامبر است که می فرماید : لا صلوات الا بحضور الکلب . یعنی نماز قبول نمی شود مگر با حضور سگ .
تازه فهمیدم چگونه ملای بیچاره به اشتباه رفته است . برایش توضیح دادم و گفتم این حدیث درست است اما شما فقط یک حرف را اشتباه تلفظ می کنید. لا صلوات الا بحضور القلب است که شما قلب را کلب می خوانید منظور پیامبر این بوده که ما نماز را با فکر و حضور دل بخوانیم نه با حضور سگ ...
کلام عرب ظرافتهای بسیار جالبی دارد با یک حرکت (فتحه یا کسره ..) یا تلفظ حرف کل معنا تغییر می کند ایرانیها معمولا قاف را که تلفظ مخصوص خودش را دارد غین تلفظ می کنند.
مثلا قلب با تلفظ مخصوص عرب یعنی دل کلب یعنی سگ با تلفظ ایرانی یعنی غلب به معنی غلبه کردن .
قال با تلفظ عربی یعنی : گفت . کال : یعنی کیل کرد . غال یعنی غلو و افراط نمود .
صیف : یعنی تابستان سیف : یعنی شمشیر .
اسد : یعنی شیر حسد : یعنی حسادت
به همین خاطر یکی از دروس زبان عرب و مخصوصا قرآنی درس تجوید است یعنی ما باید یاد بگیریم هر حرفی را چگونه تلفظ کنیم.
خاطرات ابوعمار

هیچ نظری موجود نیست: