۱۳۸۸ خرداد ۸, جمعه

در صورت تهاجم اسرائيل به ايران چه خواهيم كرد؟

در صورت تهاجم اسرائيل به ايران چه خواهيم كرد؟


العربيه : پاسخى كه مى توان به اختصار به اين پرسش داد اين است كه چندان كارى از كسى برنمى آيد جز آن كه به صفحه هاى تلويزيون چشم بدوزيم و آسمان سرخ رنگ صحنه ى حمله را تماشا كنيم.البته اين پاسخ شايد در مورد كسانى صدق كند كه شهروند تونس، موريتانى و امثال آن باشند كه از ميدان نبرد دورند. ليكن مردم ديگرى در مناطقى زندگى مى كنند كه احتمال درگير شدنشان قوى است و اين درگيرى توسط يكى از دو سوى ماجرا به آنان تحميل مى شود. مردم مناطق خليج، عراق، فسلطين، و چه بسا مناطقى دورتر چنين حالتى دارند.اما سوال نخست، مى تواند اين باشد كه آيا اسرائيل اصلاُ قصد حمله به ايران را دارد؟ يا آن كه اين اظهارات، سخنانى سياسى و بى پايه مى باشد؟ به نظر من در مقطع كنونى اين تهديدات بيش از هر زمان ديگرى جدى شده است. بعيد نمى دانم كه جنگ در زمان پايان گرفتن مهلت امريكا به ايران جهت رسيدن به يك راه حل سياسى به مشكل هسته اى اين كشور رخ دهد. آن طور هم كه مى گويند اين مهلت با پايان يافتن سال جارى ميلادى به انتها مى رسد. اسرائيلى ها برخوردارى ايران از سلاح هسته اى را، مسئله ى مرگ و زندگى خويش مى دانند. آنان صرف نظر از اين كه اقدامشان چه آثارى بر آنان يا ديگران مى تواند داشته باشد، با حصول اين برخوردارى درمى افتند.

آنان معتقدند كه برخلاف پاكستان كه بيش از 2 سال است به سلاح اتمى مجهز شده ولى عليه اسرائيل آن را به رخ نمى كشد و خود اسرائيل نيز تسليحات اتمى پاكستان را بهانه نمى كند، ايران ممكن است چنين سلاحى را عليه اسرائيل به كار گيرد. اين تنها مهم نيست كه مقاصد اسرائيل را تشخيص دهيم. بلكه درك موضع امريكا نيز مهم است كه به نظر مى رسد وارد كردن ضربه اى به ايران از سوى واشنگتن پذيرش بيشترى مى يابد هر چند كه وارد شدن به جنگى تمام عيار با ايران مورد قبول نيست. توجيه ضربه به ايران به ويژه در آستانه ى قدرت هسته اى شدن آن، تلاش چندانى نمى خواهد.


اگر اسرائيل به ايران حمله كند اين بدان معناست كه ايران به نقاط موجود در دسترس خود حمله خواهد كرد. كشتى هاى امريكايى مستقر در خليج، مراكز نفتى خليجى و پايگاههاى نظامى امريكا، آماج هدف قرار خواهند گرفت و طبعاً اسرائيل و سرزمينهاى اشغال شده ى فلسطين از سوى ايران موشك باران خواهد شد. مشابه اين كار را تا حدودى صدام حسين در زمان نبرد آزادى كويت انجام داد.به نظر من علت چنين واكنشى از سوى ايران اين است كه تهران مى داند پيروزى نظامى به دست نخواهد آورد. زيرا نه توان و تجهيزات تهاجمى مناسبى دارد و نه آنقدر امكانات دفاعى كه بتواند جلوى تجاوزگرى هاى اسرائيل مورد حمايت امريكا را بگيرد. ايران به هر طرف حمله مى كند تا آسيبهايى در نقاطى پراكنده به وجود آورد و پيروزى هايى در عرصه ى تبليغات به دست آورد. مشابه اين كار را حزب الله در جنگ تابستانه اش با اسرائيل انجام داد و حماس نيز در جنگ زمستانه اش از خود بروز داد.در چنين حالتى كار زيادى نمى توان كرد مگر آن كه ايران در هدف قرار دادن نقاط و مناطق خليجى حد و مرز نشناسد و هسته هاى خوابيده ى ادعايى اش را فعال سازد و مراكز حياتى كشورهاى خليجى را با بمباران موشكى مورد حمله قرار دهد.تعمد و استمرار در چنين كارهايى به احتمال قوى اين كشورها را درگير نبرد خواهد كرد. بعضى ها احتمالاً اين عقيده را دارند كه آماج هدف قرار دادن نقاطى در منطقه ى خليج از سوى ايران گزينه اى قوياً ممكن است. زيرا به طور مثال در قطر پايگاه نظامى امريكايى وجود دارد، بنادر بحرين ميزبان نيروى دريايى امريكاست، كويت توافقنامه هاى حمايتى روشنى با امريكا دارد و از همه ى اينها بالاتر پيمان دفاع مشترك كشورهاى عضو شوراى همكارى خليج است كه مورد حمله قرار گرفتن هر يك از اين كشورها را حمله به مجموعه ى خليج تلقى مى كند.

احتمال محدود ماندن اين نبرد تنها در صورتى است كه ايران به پاسخ نظامى به اسرائيل اكتفا كند. من چنين حالتى را بسيار بعيد مى دانم. اما اين كه چرا اصولاً بيش از آن كه از صلح سخن بگوييم از جنگ سخن مى رانيم، ناشى از آن است كه پايان مهلت تعيين شده براى ايران را نزديك مى بينيم. راه حل مسالمت آميز مى تواند حق استفاده ى ايران از انرژى اتمى را محفوظ بدارد و نه تنها اسرائيل بلكه كل منطقه را از آتش فتنه ى ناشى از برخوردارى تهران از چنين سلاحى، مصون نگه دارد.به نقل از روزنامه ى الشرق الاوسط چاپ لندنترجمه از بخش فارسى (العربيه. نت)

هیچ نظری موجود نیست: